Natsuko Higuchi, 2 Mayıs 1872'de Chiyoda-ku, Tokyo'da, bir samuray olan Noriyoshi Higuchi'nin en küçük kızı olarak dünyaya geldi. Ebeveynleri bir köylü topluluğundan gelse de babası 1867'de samuray statüsünü elde etmeyi başarmıştı. Meiji Restorasyonu ile samuray kurumu kaldırılmadan önce sadece kısa bir süre için bu pozisyonda kalmasına rağmen bir samuray evinde büyümek Japonya'da bu pozisyonun verdiği statü nedeniyle onun için hayat değiştirici bir deneyimdi.

1886'da en iyi şiirsel konservatuvarlardan biri olan Haginoya'da waka şiiri öğrenmeye başladı ve Nakajima Utako'nun öğrencisi oldu. Burada haftalık şiir dersleri ve Japon edebiyatı dersleri aldı. Ayrıca, mezun ve hala eğitimine devam eden öğrencilerin davet edildiği aylık şiir yarışmalarına da katıldı. Bu okulda öğretilen şiir, Heian döneminin muhafazakar saray şairlerinin şiiriydi. Çoğunluğu üst sınıfa mensup öğrenciler arasında kendini garip hisseden Natsuko, yazma dürtüsüyle 1891'de ciddi bir günlük tutmaya başladı.

Hayatının son beş yılını içeren yüzlerce sayfalık bu günlük toplumsal aşağılık duyguları, çekingenliği ve ailesinin artan yoksulluğuyla ilgili yazılar içermekteydi. Günlükleri aynı zamanda nesnelliği öne sürdüğü bir yerdi ve edebiyat sanatı hakkındaki görüşlerini ile başkalarının eserleri hakkındaki görüşlerini içeriyordu.

Ölümünün ardından yazmış olduğu "Takekurabe" eseri 1955 yılında film haline getirilmiştir. Film içerisindeki tüm müzikler Japon hikâyelerinin babası olarak da bilinen Ryūnosuke Akutagawa'nın oğlu Yasushi Akutagawa tarafından yapılmıştır.

5.000 yenlik banknotun yüzü olmayı başarmış ve  İmparatoriçe Jingu'dan sonra Japon parasına portresi basılan ikinci kadın olmuştur. 24 yaşında tüberkülozdan ölmesine rağmen Higuchi'nin çalışmaları, modern çağın ilk kadın yazarı olarak tanınmasını sağlamıştır. 

Eserlerinden Uyarlanan Filmler ve Yaşam Öyküsü

İchiyo Higuchi 'den Sözler

恋とは尊くあさましく無残なもの也。

Koi to wa tattoku asamashiku muzanna mononari

Aşk asil, acınası ve zalimdir.

Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Ichiyo_Higuchi

İlk Japon feministlerden biri olan Kishida, Meiji döneminde ülkeyi dolaşan, kadın hakları adına konuşan (ve bu nedenle birkaç kez tutuklanan) bir konuşmacıydı.

Bir konuşmasında Japon kızlarının tutsak tutulduğu üç "kutu"yu tanımlamıştır. Bu üç kutu aile evine hapsolma, mutlak itaat zorunluluğu, klasik eğitim kanununa hapsolma ve "geçmişin bilge ve kutsal adamlarına duyulan saygı"ydı.  Kishida'nın tarif ettiği diğer kutuların aksine, kendi tasarladığı kutunun duvarları yoktu. Bu duvarsız kutu Japon kızlarının eğitim görmelerine ve toplumun aktif üyeleri olmalarına izin verecekti. Konuşmada ayrıca Japon kızları için oluşturulan kutuların aceleyle oluşturulmaması gerektiğini, aceleyle inşa edilirse, kızların içine konmaktan rahatsız olacaklarını ve bu tür kısıtlamalardan kaçacaklarını öne sürmüştür.

Kishida'nın konuşması genel olarak Japon toplumunun kültürel normlarına meydan okumuştur. Konuşma aynı zamanda kadın ve kadın hareketinin Japonya tarihindeki yerini de sağlamlaştırmıştır. Konuşmayı yaptıktan sonra, o sırada Japon yasalarına göre izinsiz siyasi bir konuşma yaptığı için tutuklanmış, yargılanmış ve para cezasına çarptırılmıştır.

Toshiko Kishida'dan Sözler

強弱で権利が決まるなら、男子でも相撲取りにはかなわない

Kyōjaku de kenri ga kimarunara, danshi demo sumou torini wa kanawanai.

Eğer güçle haklara karar veriliyorsa, erkekler bile sumo güreşçileriyle boy ölçüşemez.

芥川 龍之介 (Akutagawa Ryūnosuke)

自由は山巓の空気に似ている。 どちらも弱い者には堪えることができない。

(Jiyū wa santen no kūki ni niteiru. Dochiramo yowaimono ni wa taeru koto ga dekinai.)

Özgürlük dağın zirvesindeki hava gibidir. Zayıf kişiler kaldıramaz.

夏目 漱石 (Natsume Sōseki)

のんきと見える人々も、心の底を叩いて見ると、どこか悲しい音がする。

(Nonki to mieru hitobito mo, kokoro no soko o tataite miruto, dokoka kanashī oto ga suru.)

Kaygısız görünen insanların bile kalplerinin derinliklerine  dokunulduğunda, bir yerlerinden hüzünlü bir ses gelir.

太宰 治 (Osamu Dazai)

幸福の便りというものは、待っている時には決して来ないものだ。

(Kōfuku no tayori toiu mono wa, matteiru tokini wa kesshite konai monoda.)

Mutluluk haberi asla beklerken gelmez.

中島 敦 (Atsushi Nakajima)

人生は何事も成さぬにはあまりにも長いが、何事かを成すにはあまりにも短い。

(Jinsei wa nanigoto mo nasanu ni wa amarini mo nagaiga, nanigoto ka o nasu ni wa amarini mo mijikai.)

Hayat bir şeyler yapmamak için çok uzun ancak bir şeyler yapmak için çok kısadır.

樋口 一葉 (Higuchi Ichiyo)

命ある限りはどんな苦しみにも耐え、頑張って学問をしたいと思う。

(Inochi aru kagiri wa donna kurushimi ni mo tae, ganbatte gakumon o shitai to omou.)

Ömrüm olduğu sürece, her türlü acıya katlanıp çalışmak için elimden gelenin en iyisini yapmak istiyorum.

江戸川 乱歩 (Edogawa Ranpo)

犯罪と云う怪物を相手にする時は自らが怪物と化さぬよ気をつけねばならない闇を覗こうとする時闇もまた君を見ていると云う事を心に留めておきたまえ。

(Hanzai to iu kaibutsu o aite ni suru toki wa mizukara ga kaibutsu to kasanuyo ki o tsukenebanaranai yami o nozokou to suru toki yami mo mata kimi o miteiru to iu koto o kokoro ni tomete okitamae.)

Suç denen canavarla uğraşırken bir canavara dönüşmemeye dikkat edin. Karanlığı izlerken karanlığın da sizi izlediğini aklınızdan çıkarmayın.

与謝野 晶子(Yosano Akiko)

特別に女子のためとして作られた書物は、すべて女子を低能児たらしめる劣等の書である。

(Tokubetsu ni joshi no tame toshite tsukurareta shomotsu wa, subete joshi o teinōji tarashimeru rettō no shode aru.)

Kızlar için özel olarak hazırlanan kitaplar, tüm kızları aptal olmasına sebep olan kalitesiz kitaplardır.

福澤 諭吉 (Fukuzawa Yukichi)

世の中で一番美しいことは、すべての物に愛情をもつことである。

(Yo no naka de ichiban utsukushī koto wa, subete no mono ni aijō o motsukotode aru.)

Dünyadaki en güzel şey her şeyi sevmektir.

宮澤 賢治 (Miyazawa Kenji)

我々が出来ることは、今を生きることだけだ。過去には戻れないし、未来があるかどうかも定かではない。

(Wareware ga dekiru koto wa, ima o ikiru koto dakeda. Kako ni wa modorenaishi, mirai ga aru ka doukamo sadakade wa nai.)

Yapabileceğim tek şey anı yaşamak. Geçmişe dönemem, bir geleceğin olup olmadığından da emin değilim.

国木田獨歩 (Kunikida Doppo)

忍耐と勤勉と希望と満足とは境遇に勝つものなり。

(Nintai to kinben to kibō to manzoku to wa kyōgū ni katsu mononari.)

Sabır, çalışkanlık, umut ve memnuniyet  yaşanan çevreden kazanılan şeylerdir.

 Kenji Miyazawa, 1896 yılında İwate Bölgesi’nde varlıklı bir ailede doğmuştu. Küçüklüğünden beri doğaya meraklı bir çocuktu. 1915'te, jeoloji eğitimi aldığı Morioka Tarım ve Ormancılık Koleji'ne girdi. 1918'e gelindiğinde tanka türünde şiir  ve çocuklar için iki hikaye yazmıştı.  Miyazawa, 1921'de mezun olup Tokyo'ya taşındıktan sonra aktif olarak çocuk edebiyatı üzerine yazılar yazmaya başladı.

 

Sadece altı ay sonra kız kardeşinin hastalanarak ölmesi üzerine memleketi Iwate'ye geri döndü. Eve döndükten sonra yazmaya devam ederken Hanamaki Ziraat Lisesi'nde tarım bilimleri öğretmeni olarak çalışmaya başladı. 1924'te ilk çocuk öyküleri koleksiyonunu yayınladı. Bu koleksiyonun bir parçası olan Chūmon no Ōi Ryōriten -Türkçeye Bol İstek Lokantası olarak çevrildi.- onun başyapıtlarından biri oldu. 

Miyazawa, 1926'da öğretmenlik görevinden istifa ettikten sonra, kendisini memleketindeki köylülerinin yaşamını maddi ve manevi iyileştirmeye adadı. Onları evine davet eder, akşamları ücretsiz olarak tarım konusunda dersler verirdi. Gün içinde çiftçi olarak çalışır ve öğrettiği tarım derslerini uygulamaya koyardı.  

1933'te Shōwa-Sanriku Depremi memleketi vurdu. Miyazawa, toparlanmaya devam etmelerinde onları cesaretlendirmek için zamanının çoğunu yerel çiftçilerle geçirdi. Yarım yıl sonra, Eylül 1933'te akut zatürre nedeniyle 37 yaşında hayata veda etti. Iwate sahilindeki Shimanokoshi tren istasyonuna Miyazawa'nın bir şiirinin oyulduğu bir taş sütun dikildi. 2011'deki yıkıcı tsunaminin ardından tren istasyonu tamamen yıkıldı ancak sütun Miyazawa'nın yılmaz ruhunun bir kanıtı gibi ayakta kaldı.

 Miyazawa’nın ünlü olması ancak ölümünden yüz yıl sonra mümkün oldu. Hayatına ve çalışmalarına adanmış bir müze 1982 yılında memleketinde açıldı. Çocuk hikayelerinin çoğu anime olarak uyarlandı. Özellikle de “Galaktik Demiryolunda Gece” romanı, Tanka ve serbest türde şiirleri birçok dile çevrildi. Ayrıca yazara " Bungo Stray Dogs" animesinde de yer verildi. 

Yazarın H. Can Erkin’in çevirisiyle Türkçeye kazandırılmış “Japonya’dan Öyküler” eseri mevcuttur. 

Bugün sizlerle bir şairi tanıyacağız. Şairimizin ismi Misuzu Kaneko. Kendisi Japonya'nın en sevilen çocuk şairlerinden biri. 1903'te küçük bir balıkçı köyünde doğdu bu yüzdendir ki şiirlerinde deniz manzaraları, balık tutma sahneleri en sık rastlanan temalar oldu. Babasının ölümünden sonra annesi, bir kitapçı işletiyordu ve eğitim konusunda hassastı. O dönemde örgün eğitimi altıncı sınıftan sonra biten çoğu Japon kızının aksine Misuzu, on yedi yaşına kadar okula devam etti. Şair yirmili yaşlarının başında, kendi çocukluğundaki canlı anılara dayanarak çocuklar için kısa şiirler yazmaya başladı. 

Bazılarını genç yazarlar için düzenli yarışmalar düzenleyen beş dergiye gönderdi. Şaşırtıcı şekilde beş dergiden dördü şiirlerini kabul etti ve 1923'ün aynı ayında bastı. Kısa süre sonra şiirleri ülkenin dört bir yanındaki dergilerde yayınlanmaya başladı. Henüz yirmili yaşlarında edebi bir ünlü oldu. Halk, hayranlık uyandıran ilgisini Kaneko'ya yansıtırken, özel hayatı oldukça karanlıktı. Evlendiği adam -ailenin kitabevinde kâtip olarak çalışıyordu - sadakatsiz bir kocaydı. Kocasından hayatı boyunca ona ıstırap veren bir hastalık kaptı. Kocası bununla da kalmayıp yazmayı bırakması için onu zorladı. 

Diğer yazarlarla görüşmesini engelledi. Bu evliliğinden doğan küçük kızı onun hayatının ışığıydı. Sonunda kocasını terk ederek mutsuzluk çukurundan çıkmaya karar verdiğinde kocası başta kabul ettiği halde sonradan çocuğunun velayetini ona vermeyeceğini ve bir daha onunla görüştürmeyeceğini söyledi. Japon hukuku o zamanlar velayeti tartışmasız babaya  veriyordu. Bedensel acıyla zayıflayan ve kızının kaybından dolayı acı çeken Kaneko daha da umutsuzluğa kapıldı. Bir akşam, kızını yıkadıktan ve en sevdiği kırmızı fasulye ezmeli pirinç kekini (Sakuramochi)  onunla paylaştıktan sonra çalışma odasına giderek kocasına kızını büyütmesi için annesine izin vermesini isteyen bir mektup yazarak 1930 (26 yaşında) intihar etti. Küçük kızının velayeti sonunda anneanneye verildi. 

1966  yılında şairin “Büyük balık yakalama” şiirini keşfeden  başka genç bir şair olan Setsuo Yazaki yazarın diğer eserlerini araştırmaya başladı.  Şiirlerinin bilinen tek kopyası, İkinci Dünya Savaşı'nda Tokyo'nun bombalanması sırasında yok edilmişti. Bir zamanlar çalıştığı kitapçı çoktan kapanmıştı. Hayatta kalan bir ailesi olup olmadığını da kimse bilmiyordu. Yazaki bu yolda 16 yılını harcadıktan sonra Kaneko’nun ağabeyi 512 çocuk şiirinin kaydını içeren üç yıpranmış cep günlüğünü getirdi. Böylece eserleri derlenerek yayınlanmaya başladı. Bunu takip eden yıllarda şiirleri ders kitaplarına, reklam filmlerine girmeye başladı. 

  

Maalesef şairin Türkçeye çevrilmiş bir eseri yok ancak bloğumuzdan yazarın bir kaç şiirine ve çevirisine ulaşabilirsiniz.